ΠΟΛΙΤΙΚΗ · ΠΡΟΣΩΠΑ · ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ

1. Η καταγωγή του Μαρξισμού

ΜΑΡΞ1
Ο Μαρξ στο κήπο του Επίκουρου

«Ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του» Κ. Μαρξ

…. και οι ρίζες της  οικονομικής  θεωρίας-προφητείας του

Ο ιδρυτής  της οικονομικής, φιλοσοφικής και πολιτικής  θεωρίας που τάραξε τα ύδατα της   ανερχόμενης  μετά τον 18ον αιώνα, μπουρζουαζίας και όχι μόνο, είχε μια Εβραϊκή  αστική καταγωγή και  μια διδακτορική διατριβή σε σχέση με τον Δημόκριτο και τον Επίκουρο. Απορρίφθηκε από τη θέση  υφηγητού, ως άθεος, εργάστηκε ως δημοσιογράφος στην Εφημερίδα της Ρηνανίας και στα Γαλλογερμανικά χρονικά,   αντιμετώπισε πολλά οικονομικά προβλήματα, δήλωσε  ποιητής και ερωτευμένος με την σύζυγο του, συνεργάστηκε με τον Γερμανό αριστοκράτη «στρατηγό» Φ. Έγκελς με τον οποίο συνέγραψε το κεφάλαιο και το  μανιφέστο το κομμουνιστικό.  Πέθανε προλετάριος, πτωχός   και απογοητευμένος στο Λονδίνο το 1883 χωρίς καμία αναγνώριση τότε,  του έργου του. Ευδαίμων και επικούρειος, ονειροπόλος και  ιδεαλιστής  άραγε;
Ας ρωτήσουμε το πνεύμα του, που μιλάει τόσο τρανταχτά για τον υλισμό. Αυτός ο ακραίος  υλιστής φιλόσοφος,  μόνο για ιδέες και αξίες  έγραψε,  αγωνίστηκε,  βαθιά  ιδεαλιστής και στα πρώτα του βήματα, ποιητής. Αλλοτριωμένος, αντιφατικός , αυτοαναιρούμενος ή υπερβαίναντας εαυτώ;  Η ύλη  ή το πνεύμα είναι πιο ισχυρό σε ερώτημα ρητορικό; Ή και τα δυο  με τρόπο διαλεκτικό; Ό, τι δεν κατάφερε ο Μαρξ με τα λεφτά, τα μέσα παραγωγής  και την ύλη που δεν κατείχε, τα κατάφερε με το πνεύμα του, που είχε.
Μελετώντας ένα πρόσωπο,  τη βιογραφία του, τα αξιοσημείωτα γεγονότα της ζωής  του,  μαθαίνουμε πολλά, όχι μόνο για τον χαρακτήρα του, αλλά και για το Πνεύμα της εποχής του, μέσα στην  οποία  γεννήθηκε , έδρασε και αναπτύχθηκε, δηλ το zeitgeist.
Ποιο ήταν το zeitgeist της ιστορικής εκείνης περιόδου, που κολυμπούσε υποκείμενος, συγγράφοντας το ΚΕΦΑΛΑΙΟ και την ιστορία του;
Ποιο ήταν το zeitgeist του Μάρξ;
Το πνεύμα εκείνης της εποχής, ήταν διαποτισμένο από τα πρόσφατα αποτελέσματα του διαφωτισμού και τις ιδέες της  Γαλλικής , της Αμερικάνικης και της Ελληνικής Επανάστασης, της  αστικής ιδεολογίας, όπως θα αναφέρει και ο ίδιος ο Μαρξ αργότερα. Ήταν τότε, που ανερχόμενη αστική τάξη  υπήρξε επαναστατική και γκρέμισε την φεουδαρχία, την μεσαιωνική. Οι τότε αστοί, δεν ήταν κοιλαδάρες και χονδροί, αλλά fitness  λεπτοί. Ο  ίδιος ο Μαρξ,  αν  και αγύμναστος και πλαδαρός στο σώμα , εμφανίζεται  στις σέλφι της εποχής, αγωνιστικός στο πνεύμα.
Το πνεύμα του Μαρξ αναδυόταν εξόχως υλιστικό,  περιγράφοντας το ιστορικό υλισμό βαθιά επηρεασμένος από τον  φιλέλληνα Χέγγελ και τον ιστορικό  ιδεαλισμό.
Τι έλεγε ο  Χέγγελ;
Έλεγε πολύ απλά,  με  βάση   ιδεαλιστική, πως η  ανθρώπινη ιστορία, είναι η περιπέτεια του απρόσωπου πνεύματος που μέσα από  τα προβλήματα και την φυλακή της ύλης, προσπαθεί  να επιστρέψει στον εαυτό του και απελευθερωθεί. Για δε τους διανοούμενους,  δεν  είχε γνώμη, καλή, μιας και τους χαρακτήριζε «ζώα» ανεξαρτήτως φυσικής κατάστασης.
Κλέβοντας τον Χέγγελ, ο διανοητής Μαρξ, και αντιγράφοντας τον, καταργεί τον ιδεαλισμό του και κρατάει επιλεκτικά τη εξέλιξη,  σε μια καταπληκτική  «ιδέα», τον υλισμό. Ποια εξέλιξη; Την εξέλιξη των μέσων παραγωγής  στην πάλη των τάξεων, οριοθετώντας τη συνείδηση των τάξεων. Ποια ιδέα; Την ιδέα της νίκης του αγιοποιημένου μαρτυρικού προλεταριάτου και την άνοδο του στην εξουσία.
Προλετάριοι όλου του κόσμου ενωθείτε με την συνείδηση κάτω από  την  εργατική τάξη σας.
Η πρώτη μαρξιστική αντίφαση θα περνούσε απαρατήρητη από τους  οπαδούς της θεωρίας του, διότι  «συνείδηση» ατόμου ή τάξεων, χωρίς την παρουσία του πνεύματος, δεν μπορεί να υπάρχει.
Κινούμενος στο πνεύμα της εποχής του όμως,  ο   «μαύρος» Μαρξ, υπήρξε κολοσσός της σκέψης του στοχασμού και του πνεύματος, αναλύοντας, προφητεύοντας  και περιγράφοντας   ιστορικά και οικονομικά γεγονότα  με πολύ σωστά προγνωστικά, σχεδόν μεταφυσικά, αν και μεγάλος πολέμιος της  μεταφυσικής, χρησιμοποιώντας, το όχημα  της γνώσης  της φυσικής, με ιδιαίτερο ύφος και στυλ, όπως  του επεσήμανε, ο  καθηγητής του Βίτενσμπαχ στο απολυτήριο:

«Περιπίπτει εις το αδιόρθωτον σφάλμα να καταφεύγη εις πολλάς μεταφορικάς παραστάσεις και να χρησιμοποιή εξεζητημένο και παράδοξόν πως ύφος».

Τρία είναι τα κύρια σημεία της θεωρίας  του, τα πολύ δυνατά:

1. Ξεκινά την ιστορία από την αρχή, από την εμφάνιση του ανθρώπου πάνω στη γη. Τα πρώτα εργαλεία παραγωγής, τα λίθινα και η διαφορά μυικής δύναμης, νοητικής ικανότητας και ενέργειας αναπτύσσουν τις πρώτες τάξεις και διαφορές ανθρώπων, φύλων και φυλών. Το άτομο, η ατομικότητα και η δυναμική του συναντούν τον Δημόκριτο και την συλλογιστική του και τη πηγή του κακού. Εγώ ή εμείς; Ιδού η απορία στην ιστορίας την πορεία. Τι θα γινόταν αν ο άνθρωπος δεν σκότωνε κανένα ζώο  για να φάει παραμένοντας τροφοσυλλέκτης  και χορτοφάγος  και οι ανθρώπινες φυλές στα σπήλαια ειρηνικές, σε αρμονία με τη φύση ανάβοντας το βράδυ φωτιές; Πως θα επιβίωνε  ντυμένος με φύλλα από καλαμπόκι χωρίς μια προβιά; Είναι ερωτήματα, που σπανίως απασχολούν τον σύγχρονο ειρηνιστή   άνθρωπο που σε μια καφετέρια, το κινητό του για μια σέλφι,  συνεχώς κοιτά.  Οπωσδήποτε, είναι μια ειρηνική ρομαντική κατάσταση της ανθρωπότητος που δεν επιτεύχθηκε, γιατί εξελίχθηκε  με την αδήριτη αναγκαιότητα της κατάκτησης της ύλης, αλλιώς.  Πως; Με τον νόμο του ισχυρότερου. Τον ισχυρότερο, σε  εργαλεία, μέσα παραγωγής, δυνάμεις, δυνατότητες και ικανότητες, κυρίως νοητικές, γιατί ο άνθρωπος ήταν κατώτερος μυικά από  τα άγρια ζώα γύρω του, που τον έβλεπαν σαν νόστιμο μεζεδάκι, λουκουμά, στο πόλεμο πατέρα όλων των ζωντανών.

2. Υπογραμμίζει την διαλεκτική σχέση της ιστορίας σε μια συνεχή ροή και με τον Ηράκλειτο μέγα φιλόσοφο και υπέρμαχο της αενάου ροής, να συμφωνεί. Επίσης τονίζει την αλληλεπίδραση ανθρώπου και περιβάλλοντος. Ο άνθρωπος επιδρά στο περιβάλλον και το περιβάλλον ανθρωπογενές και φυσικό, επιδρά στον άνθρωπο. Πολύ λογικό. Δηλ. ο Μαρξ,  αν είχε γεννηθεί στην  ζούγκλα θα ήταν ο Ταρζάν και ο Μότζαρτ στην αρχαία Αθήνα που δεν υπήρχε πιάνο και δεν είχε εφευρεθεί, πολύ δυστυχισμένος  και χωρίς το βιολί.

3.Εισαγάγει την έννοια της υπεραξίας, ως υπεύθυνη για την αλλοτρίωση του ανθρώπου. Δηλ κάποιος αγοράζει την εργατική δύναμη την προσωπική παραγωγή του ανθρώπου και την πουλάει. Αυτός πλουτίζει και θησαυρίζει και ο άλλος άνθρωπος νιώθει ΞΕΝΟΣ και με το προϊόν που παρήγαγε και με τον εαυτό του, έτσι αλλοτριώνεται και γίνεται δυστυχισμένος σε μια αλλοτριωμένη κοινωνία που νοσεί.Πολύ αληθινό Πχ. Κάποιος  πλέκει ένα ωραίο πλεκτό χιτώνα  και τον πουλάει. Νιώθει ευτυχισμένος και αυτός και  ο άλλος που το αγοράζει, είναι διαπροσωπική σχέση. Κάποιος δουλεύει σε ένα εργοστάσιο που φτιάχνει χιτώνες . Δεν αγαπά τους χιτώνες  που φτιάχνει και δεν τον νοιάζει. Αυτός που τα αγοράζει, δεν ξέρει τον κατασκευαστή και δεν τον νοιάζει. Είναι απρόσωπη η σχέση  ανάγκης και καταναλωτή και η δυστυχία του να έχεις πολλά και μην έχεις, λεφτά μεγάλη  και η ένδεια κατάσταση τρομερή. Του, να μη κάνεις τίποτα και του, να δουλεύεις  από το βράδυ ως το πρωί για  ένα κομμάτι ψωμί.

Στο κήπο του  μαρξιστή Επίκουρου όμως, ζουν άνθρωποι που πρέπει να ντυθούν, να καλλιεργήσουν τη γη, να λαξεύσουν την πέτρα , να μεταφέρουν το νερό,  να φτιάξουν το κρασί, να χτίσουν σπίτια , να παράγουν πολιτισμό μέσα από την αθλιότητα κάθε φιλοσοφίας  σε φιλοσοφία της ευδαιμονίας. Αυτό θα αποδειχθεί μια δύσκολη αποστολή και με μεγάλο αντίτιμο, ως γνωστό, στην εξέλιξη της ιστορίας του ανθρώπου και του πνεύματος του.
Συνεχίζεται….

Ο άνθρωπος είναι οι σχέσεις του;
Ας γνωρίσουμε τις σχέσεις  του για να γνωρίσουμε τον  άνθρωπο Μαρξ και το πνεύμα του.

Αστραία ©©

Advertisements

3 thoughts on “1. Η καταγωγή του Μαρξισμού

  1. Το σκούρο χρώμα της επιδερμίδας του νεαρού Καρλ του «κόλλησε» το παρατσούκλι «Μαύρος». «Ο Μαύρος σας με έστυψε για άλλη μία φορά σαν λεμόνι στην κουβέντα μας» έλεγε ο φον Βεστφάλεν στον πατέρα Μαρξ, καμαρόνοντας για την πνευματική εξέλιξη του Καρλ. Εί-ναι η εποχή που ο «Μαύρος» τελειώνει το σχολείο και ανακαλύπτει ότι θέλει να γίνει ποιητής. Όνειρό του είναι «με τα έργα και τη φαντασία του να κατακτήσει τον κόσμο».
    Το 1835 αποφοιτά με αρκετά καλούς βαθμούς, αλλά και με ένα δηλη-τηριώδες σχόλιο του καθηγητή του Βίτενσμπαχ στο απολυτήριο: «Περιπίπτει εις το αδιόρθωτον σφάλμα να καταφεύγη εις πολλάς μεταφορικάς παραστάσεις και να χρησιμοποιή εξεζητημένο και παράδοξόν πως ύφος».
    «Περί της διαφοράς της περί φύσεως φιλοσοφίας του Δημοκρίτου και του Επικούρου» και την υπογράφει στα λατινικά ως Carolus Enricus Marx Trevirensis.
    Είναι δύσκολο να βρει απασχόληση, τα οικονομικά της οικογενείας εί-ναι σε δεινή θέση. Ο φίλος του Μπρούνο Μπάουερ του έχει υποσχεθεί θέση υφηγητή στη Βόννη, εφόσον εκείνος καταλάμβανε έδρα καθηγητή. Αλλά και ο Άρνολντ Ρούγκε του είχε δώσει μία υπόσχεση: να εκδώσουν μαζί ένα περιοδικό, το «Αρχείον Αθεΐας». Ο αθεϊσμός, όμως, στον οποίον είναι προσκολλημένος, βάζει τέλος στα όνειρα για μια θέση υφηγητή. Οι πόρτες του πανεπιστημίου γι’ αυτόν κλείνουν οριστικά.
    Εισχωρεί σύντομα στους κύκλους της γερμανικής διανόησης, όπου εκείνη την εποχή κυριαρχεί «ο παγκόσμιος φιλόσοφος, ο φωτεινός φάρος και το κόσμημα του Πανεπιστημίου του Βερολίνου» Γκέοργκ Χέγκελ (Ο Έγελος των Ελλήνων).
    Εγκαταλείπει τον έκλυτο βίο της Βόννης και συνεχίζει να γράφει. Στο δωμάτιό του έβρισκε κανείς παντού χειρόγραφα και τετράδια με ποιήματα, όπως «Τα Βιβλία του Έρωτα», αφιερωμένα – φυσικά – στην Τζένη φον Βεστφάλεν. Ανάμεσα στα έργα που γράφει είναι και μία κωμική νουβέλα, στην οποία δίνει τον τίτλο «Ο Σκορπιός και ο Ευτύχιος».
    Ο Καρλ Μαρξ πέθανε στις 14 Μαρτίου 1883 στο Λονδίνο, απογοητευμένος, χωρίς καμία ιδιαίτερη αναγνώριση ή ένδειξη ότι αργότερα θα χαρακτηριζόταν «ο προφή-της φιλόσοφος που σφράγισε την πορεία της ανθρωπότητας». Τάφηκε ως άπατρις, τρεις μέρες αργότερα, στο νεκροταφείο του Χαϊγκέιτ στο Βόρειο Λονδίνο.
    https://www.sansimera.gr/biographies/1343

    Μου αρέσει!

  2. Οι συνθήκες της ζωής του σαν εκπατρισμένου, όπως βγαίνει ανάγλυφα από την αλληλογραφία του με τον Έγκελς (εκδόθηκε το 1913) [2], ήταν εξαιρετικά δύσκολες. Η ανέχεια έπνιγε κυριολεκτικά τον Μαρξ και την οικογένεια του. Αν δεν υπήρχε η αδιάκοπη, γεμάτη αυταπάρνηση οικονομική ενίσχυση του Έγκελς, ο Μαρξ όχι μόνο δεν θα μπορούσε να τελειώσει Το Κεφάλαιο, αλλά και θα χανόταν αναπόφευκτα από τη φτώχεια και τις στερήσεις. Εκτός απ’ αυτό, οι θεωρίες και τα ρεύματα του μικροαστικού και γενικότερα του μη προλεταριακού σοσιαλισμού που κυριαρχούσαν τότε, ανάγκαζαν τον Μαρξ να διεξάγει συνεχώς αμείλικτο αγώνα και κάποτε να αποκρούει τις πιο λυσσαλέες και άγριες προσωπικές επιθέσεις. Μένοντας μακριά από τους κύκλους των εκπατρισμένων, ο Μαρξ σε μια σειρά ιστορικές εργασίες (βλ. τη Βιβλιογραφία) επεξεργαζόταν την υλιστική του θεωρία, αφιερώνοντας τις δυνάμεις του κυρίως στη μελέτη της πολιτικής οικονομίας. Την επιστήμη αύτη ο Μαρξ την επαναστατικοποίησε (βλ. παρακάτω τη διδασκαλία του Μαρξ) στα έργα του Η Κριτική της Πολιτικής Οικονομίας (1859) και Το Κεφάλαιο (τόμ. Ι, 1867).
    http://tvxs.gr/news/%CF%83%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CE%AE%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B1/%CE%BF-%CE%B2%CE%BB%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B9%CE%BC%CE%AF%CF%81-%CE%BB%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BD-%CE%B3%CF%81%CE%AC%CF%86%CE%B5%CE%B9-%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%81%CE%BB-%CE%BC%CE%B1%CF%81%CE%BE

    Μου αρέσει!

  3. Μαρξισμός ονομάζεται το ενιαίο σύστημα των φιλοσοφικών, οικονομικών και κοινωνικών ιδεών που θεμελιώνεται στα έργα του Καρλ Μαρξ και του Φρίντριχ Ένγκελς. Η πολιτική θεωρία και πρακτική που απορρέει από τα έργα αυτά στηρίζει μία σοσιαλιστική αντίληψη για την κοινωνία και αποσκοπεί στον κομμουνισμό.
    https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%9C%CE%B1%CF%81%CE%BE%CE%B9%CF%83%CE%BC%CF%8C%CF%82

    Μου αρέσει!

Η αλήθεια είναι απλή και ο λόγος της ακόμα πιο απλός

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s